Archive for maart, 2010
Een van mijn stokpaardjes: auteursrecht (2)
Wat een zaligheid, ik ben niet alleen!!
een blog van Berend Quest
en
een open brief van act – acteursbelangen.nl
Een van mijn stokpaardjes: auteursrecht
Shakespeare deelde alleen maar de betreffende partij uit aan een speler. Tot aan de première was vaak niet duidelijk waar het stuk over ging. Want als hij het hele stuk durfde uit te delen, ging iemand anders ermee aan de haal, en werd het stuk onder diens naam uitgebracht. En eenmaal gedrukt, was het van degene onder wiens naam het was gedrukt.
De directeur van het Grafisch Museum de Beyerd heeft ooit het logo voor xs4all voor een luttel bedrag ontworpen, want het bedrijf was klein en die luitjes hadden geen geld… Nu is het een mega-bedrijf met een goede uitstraling. Heeft het logo daar niets mee te maken? Ik denk van wel.
In het verkiezingsprogramma van GroenLinks wordt gepleit voor een vrij internet. Prima zaak. Dictatoriale regimes vrezen het internet, omdat er misstanden naar buiten worden gebracht via het net. Neem de actie van Google in China.
Maar het is mij nog steeds een raadsel hoe een vrij internet zich verhoudt tot vrij downloaden van alles wat zich op het internet bevindt. Wat heeft het gratis downloaden van muziek of plaatjes te maken met de mogelijkheid om je mening de wereld in te sturen?
Men vindt het heel logisch om te betalen voor goederen. De bakker wordt betaald voor zijn brood. De timmerman wordt betaald voor de kast die hij in elkaar zet. De textieldrukker wordt betaald voor het drukken van een foto op een t-shirt. De dokter wordt betaald voor zijn consult (Helpt het? Altijd?).
Maar voor creativiteit hoeft ineens niet meer te worden betaald. Dus die mooie foto op Flickr mag worden gebruikt. Die film mag worden gedownload. Evenals muziek.
Laatst was ik op een seminar over sociale media. Een van de sprekers vertelde over hun festival en hoe ze dat – vergelijkbaar met open source software – delen met anderen. Geweldig natuurlijk. Een van de terechte vragen naderhand was, hoe zij een inkomen verwerven. Ongeveer de helft kwam van subsidie. Prima, hoor. Ten slotte wordt er voor muziek niet graag betaald. En de bakker blijft voor zijn brood wel geld vragen. En iedereen wilt eten. Dus wat wil je.
Maar die subsidie wordt wel uit belastinggeld betaald. O.a. mijn belastinggeld. Maar ik kan alleen maar belasting betalen als ik een inkomen heb. En ik heb nu eenmaal een creatief vak. Dus als ik voor mijn ideeën en creaties geen geld kan vragen, omdat het vogelvrij is op het internet, hoe kan ik dan belasting betalen, en hoe kunnen dan allerlei initiatieven worden gesubsidieerd???
Klink ik gefrustreerd? Nou, dat kan aardig kloppen. Mommersontwerp bestaat dit jaar 25 jaar en ik strijd al 25 jaar voor een goede naleving van het auteursrecht. Ik ben niet zo gefrustreerd dat ik niet meer functioneer, en ik maak echt goede en mooie dingen, omdat ik geloof in de kracht van een goed ontwerp. Maar toch… Soms heb ik het gevoel te vechten tegen windmolens. En het is jammer, dat politici, die ook al van mijn belastinggeld worden betaald, zo makkelijk doen over auteursrecht.
Het leven is een feest
Het leven gaat in golven. Ook een zakelijk leven. Al is zakelijk en persoonlijk natuurlijk heel erg verweven bij een één-pitter.
In 2009 ging het mij niet zo goed. Veel pech, privé, zakelijk, niks aan te doen. Maar met als resultaat dat ik me terugtrok in mezelf. Dat zijn de momenten dat het er op aankomt: laat je je in een negatieve spiraal naar beneden trekken of geef je jezelf een mentale schop onder je kont en trek je er op uit?
Gelukkig heb ik het voor elkaar gekregen om dat laatste te doen. Ik ben vaker gaan reageren op blogs van anderen; zelf meer gaan bloggen; actiever geworden op LinkedIn; gaan twitteren; en weer actiever gaan netwerken.
Met als resultaat dat ik de laatste tijd heel veel leuke nieuwe mensen heb ontmoet. En met als resultaat dat ik – zonder daar bewust op uit te zijn – afgelopen maandagavond op een netwerkbijeenkomst ‘ineens’ de meeste visitekaartjes bleek te hebben, waardoor ik een diner voor vier won.
En voorlopig blijven de leuke dingen aanhouden:
*28 maart heb ik mijn vijfde salonmiddag. Het is tot nog toe nooit een probleem geweest om drie mede-deelnemers bereid te vinden invulling aan een programma rondom een thema te geven. Zo inspirerend, dat ik daar dit jaar het thema van heb gemaakt: Inspiratie.
*Van 28 april tot en met 2 mei heb ik een expositie in De Stadsgalerij in Breda. Tijdens die expo zijn er vijf (!!) lunchconcerten, gegeven door vrienden en kennissen. Is dat niet fantastisch?
Ik voel me net een surfer. Voorlopig wil ik wel boven op die golf blijven zitten. Dat bevalt me goed.
Heraldiek in een modern dasje

De Nova-uitzending eergisteren over de verkiezingen. Het publiek was mooi op kleur gesorteerd, rood, groen, blauw, wit. Waar deed me dat toch aan denken?
O ja, ik weet het al.

Maakbaar
Een eilandje ben je tegenwoordig niet meer. Al zou je willen. Je ontkomt niet aan de buitenwereld. Zeker niet als je actief bent op het internet.
Iemand blogt. Dat kan via Blogger, Web-Log, WordPress. Keus genoeg. Bij sommige van deze sites staan er advertenties tussen je teksten in, die weliswaar – meer of minder relevant – slaan op je onderwerp. Maar waar je niet altijd op zit te wachten. Het onderwerp van je blog is bijvoorbeeld politiek. Dan kan de advertentie van de SP of D66 zijn. Maar als je zelf van de PvdA bent, dan baal je daarvan.
Iemand stuurt een email. Dat kan naar een gmail-adres. Google plaatst daar google-ads naast. Als je het in je mail over auto’s hebt, is bijvoorbeeld een Volkswagenadvertentie te zien. Maar wat als je net je ongenoegen hebt geuit op die spammailtjes en iets over die inhoud hebt gezegd? Precies, dan komen er net die advertenties naast, die je NIET wilt zien.
Iemand beheert een website met algemene informatie over je stad. En stuurt je een aanbod om gratis je gegevens daarop te laten plaatsen. Hij had je eigen website al bekeken en alvast zelf een plaatje in elkaar gezet met wat op die site te vinden is. Ga je daartegen tekeer of kijk je een gegeven paard niet in zijn mond?
Pfff, ik word er af en toe wel moe van.


