Archive for januari, 2010

Ik ben al heel lang een piskijker. Blijkt als ik weer eens een oude tekst van mezelf (uit 2006) onder ogen krijg. En natuurlijk heb ik indertijd deze tekst ook naar de directie van het museum gestuurd.
3x raden of ik er nog iets van heb gehoord.

——————-

Ga nooit in een opwelling de snelweg af om het Van Abbemuseum in Eindhoven te bezoeken!

Deze zaterdag zijn we in Eindhoven en al mijn oude frustratie over bewegwijzering is in volle hevigheid terug. Die frustratie begon met De Kunsthal in Rotterdam, versterkte in het Stedelijk Museum in Schiedam en bereikte zaterdag dus haar – voorlopige – hoogtepunt in Eindhoven. Wat is het toch, dat bewegwijzering zo moeilijk maakt?

Het begint bij het informatiebord langs een invalsweg. Waar zoek je “Van Abbemuseum”? Eerst onder “Culturele instellingen” en dan bij de A of de V.
Zou ik denken.
Fout, het staat bij de S, van Stedelijk van Abbemuseum. Natuurlijk.
Gelukkig is de lijst met culturele instellingen in Eindhoven niet zo lang, dus daar is gemakkelijk overheen te komen. We worden naar de Vonderweg gestuurd.

Daar aangekomen, zit er een Art Center en herinner ik me dat het Van Abbemuseum daar tijdens de verbouwing zat. Wat nu? Onderweg was er één bordje dat richting de Witte Dame wees, maar daarna niets meer.
Onze fout natuurlijk, dat we niet zo slim waren om meteen aan de oude locatie te denken.

Op zaterdagmiddag om vier uur een parkeerplaats vinden in de buurt van het museum is een hele opgaaf, maar we hebben mazzel en vinden er eentje vlakbij . Nu haast gemaakt, want om vijf uur zal het wel dicht zijn.
Opnieuw hebben we geluk, want er is een ingang aan de stadskant, compleet met carnavalesk bruggetje, wat je niet kunt missen. Op een papiertje achter een raam staat de aanwijzing dat de entree van het museum is te vinden, als je door het café gaat.

OK, zo langzamerhand ga ik me heel dom voelen, want als twee kippen zonder kop komen we het café binnen en zien vijf mogelijke entrees. De eerste deur leidt naar de keuken, phew, dat is duidelijk. Daarna volgt een inham die nergens naartoe lijkt te gaan. Dat zal het wel niet zijn. De trap dan? O nee, op het laatste moment een bordje met de aanduiding dat de toiletten boven zijn. Dan is het vast de deur recht vooruit. Hermetisch gesloten. De volgende deur dan, ook al staat daar een of andere tekst op, waardoor ik echt niet het idee heb, dat dit de goede deur is. Maar deze kan open, dus moet het wel de ingang zijn, want de mogelijkheden zijn uitgeput. Wat is er toch ooit gebeurd met de simpele aanduiding “Ingang naar het museum”?

Volgende vraag: waar is de kassa? Aarzelend rond ons heen kijkend, komen we via een lange gang in de hal bij de ‘museumshop’. De ingang met kassa blijkt nog één verdieping hoger. Logisch toch.
Ik merk op tegen de dame bij de informatiebalie, dat we toch wel heel graag wilden komen, want een normaal mens had het met deze obstakels allang opgegeven. Wij zijn uiteraard niet de enigen die dat zeggen, maar effect heeft het tot nu toe blijkbaar niet. Het grote voordeel nu we er zo lang over hebben gedaan is, dat de kassa dicht is en we dus gratis het museum in mogen.

Wat de hele zoektocht goedmaakt, is de lift. Daar zit een geluidje in dat van toonhoogte veranderd naarmate je omhoog of omlaag gaat. Geweldig!

Ik heb deze middag geleerd dat een mens, of op zijn minst ikzelf, de kortste weg zoekt tussen twee punten, want als we naar buiten gaan – weer via het café, want daar staat de auto dichtbij – raak ik opnieuw in gevecht met een deur die niet open wil. Ik moet schuin door het café lopen, dan gaat het wèl goed.

Thuisgekomen toch eens op het internet kijken hoe het museum nu eigenlijk heet. Hé, de link is www.vanabbemuseum.nl. Nergens op de site een “Stedelijke” toevoeging te vinden. En er blijken 2 parkeerterreinen in de buurt te zijn. Je eerst oriënteren via het internet is dus bittere noodzaak, waarmee ik opnieuw verzucht: Ga nooit in een opwelling de snelweg af om het Van Abbemuseum in Eindhoven te bezoeken!

Tweet

forward

Naast de vorm van woord- of beeld­merk zegt ook de plaats waar een bedrijf zich bevindt iets over de uitstraling. En, mensen verwachten ook daarin een ‘eenheid’ in stijl.
Op de markt merk ik nauwelijks op dat het bordje met prijzen met de hand is geschreven. En bij Zeeman accepteer ik dat de spullen in de bak­ken door elkaar liggen en dat ik niet alles meteen kan vinden. En dat het soms druk is, waardoor er gedrang bij de kassa ontstaat. Terwijl ik bij een sjieke winkel baal, als het daar druk is. Ik wens dan fatsoenlijk geholpen te worden door iemand die verstand van mode heeft en die mij in de watten legt!

Zowel Zeeman als Nu-Chi hebben een logotype zonder toevoeging. Soms zie je alleen een beeldmerk of een vignet. Vaak wordt de naam er toch bijgezet, want wat zegt nu een abstracte afbeelding?
Slechts hele grote bedrijven, die veel en vaak te zien zijn, zullen ook alleen aan hun beeldmerk te herkennen zijn, zoals bijvoorbeeld de Rabobank.
Ook afkortingen zijn alleen werkbaar als een bedrijf heel vaak onder ogen komt. Iedereen kent de KLM, de afkorting is belangrijker geworden dan de volledige naam. (Wie weet de volledige naam van de HEMA?) Het gekke is dat ook al heeft Albert Heijn AH op zijn gevels staan, dat niemand zegt: “Ik ga naar AH”. Het is toch “Albert Heijn” gebleven, of soms “Appie Heijn”.

Tweet

forward

Gezellige receptie gehad op 2 januari. Meer foto’s zijn hier te zien.

Tweet

forward